علی زیباترین سروده ی هستی – شهید چمران

-          اگر پرستش غیر خدا مجاز بود ، علی را می پرستیدم .

 

-          من فقط به قلب سوخته ی خود اجازه می دهم که از علی سخن بگوید و فقط به حرمت عشق جرات می کنم به علی نزدیک شوم.

 

-          آخر چگونه می توان خدای بزرگ را پرستید و به علی عاشق نشد ؟ چگونه ممکن است به خدا که کمال مطلق است چشم دوخت و لی کمال متعالی علی را نادیده گرفت ؟ عشق به علی جزوی از پرستش خداست.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

-          علی تبلور آرزوهای انسان ها است که لااقل به صورت آرزو ، عطش درونی و قلبی ما را تسکین می بخشد.

 

-          علی مظهر کمال ، فداکاری ، عشق و تمام ارزش های عالی انسان است و با ذکر نام او به خدا نزدیک می شویم و از گناهان استغفار می کنیم و به سوی کمال رهسپار می شویم .

-          علی ، آرزوگاه عالی ترین تجلیات روح من ، برای خلیفة الله علی الارض شدن .

 

-          تسلی بخش قلب مجروحم هنگامی که در آتش درد می سوزم ، در طوفان های حوادث ، در گرداب های خطر و نابودی ، هنگامی که کشتی وجودم به تخته سنگ های کینه و نفرت برخورد می کند ، وباران تهمت و افترا بر من می بارد ، در تاریکی ظلمت ، که دیگر هیچ امیدی ندارم و همه ی راه ها کور شده است و دل به نیستی نهاده ام و فقط توکل علی علی الله قلبم را روشن کرده است ، آن جا علی کشتیبان کشتی شکسته ی وجود من است .

 

-          علی ، تو تجلی خدایی ، تو تجسم صفات خدا و معیارهای خدایی ، تو خلیفة الله فی الارضی ، تو هدف انسانیتی ، تو خدا نیستی ؛ ولی وجود تو را جز خدا پر نکرده است .

 

-          علی ، کسی که در اوج ادب و سخن وری ، با سکوت خود سخن می گوید . علی کسی که در ذروه ی علم – انا مدینة العلم و علی بابها – است ، ولی با قلب می فهمد و اشراق می کند .

 

-          علی نمونه ای نشان داد که :

1.      در موارد تنهایی ، از ورای قرن ها و کره ها و دریاها ، ما را به علی متصل می کند در عالم تنهایی خود را در او می یابیم ، در عالم تنهایی با او به وجد می رسیم .

2.      در موارد درد و غم و شکنجه ی روحی او را به یاد می آوریم و تحمل دردها را بر ما آسان می کند .

3.      در موارد مظلومیت ، تهمت ها ، افتراها و شایعه ها او را به یاد می آوریم و آرامش می یابیم .

4.      در عشق و ایمان به او توجه می کنیم و از او روح می گیریم و طلب همت می کنیم .

5.      در فداکاری و جهاد و شجاعت او را مقتدا قرار می دهیم و از او پند می گیریم ، و یا از او تجربه می آموزیم .

6.      در مبارزه با ظلم و استقرار عدالت ، راه او را دنبال می کنیم .

7.      در مقام شهادت ، هنگامی که دیگر زندگی برای زیستن تنگ می شود و مرگ شرافتمندانه بر زندگی ننگین هزار بار ارجح است ، او را به یاد می آوریم و از او طلب همت می کنیم .

علی ، زندگی اش ، شهادتش ، مکتبش و خاطره اش برای ما منبع خیر و برکت است ، به ما روح می دهد ، ما را به خدا نزدیک می کند ، ما را به معراج می برد و از او طلب همت می کنیم .

 

-          اسلام ندای آزادی و مساوات در داد و هدف پرستش را خدای یگانه معرفی کرد ، بت های مصنوعی و خدایان ساختگی را در هم شکست ، دست زورمندان و ستمگران را از دامن اجتماع کوتاه کرد و ارزش هر فرد را در علم و تقوای او قرار داد ، منطق و استدلال ارائه داشت و تا آن جا که ممکن بود ، با روشی متین پیش رفت و صاحبان عقل و فهم را به راه راست دعوت کرد . ولی در مقابل با کسانی که عقل خود را قربانی تعصب خشک کرده ، قلب خود را غرق کفر و ظلمت کرده بودند ، در مقابل زورمندانی که اجتماع را وسیله ی ارضای هوا و هوس خود می دانستند به مقاومت برخاست ، به انسانیت ، منطق و استدلال عرضه کرد و در مقابل گردنکشان و ستمگران شمشیر ارائه داشت و دشمنان را یکی پس از دیگری منکوب کرد .

مکتب خداپرستی اسلام توسعه یافت و مدینه ی فاضله ای به وجود آورد که آرزو و آرمان انسان ها و متفکران بود . اگر چه مردم عادی آن روز ظرفیت چنین سیستمی را نداشتند و معنویت و علویت اجتماع آن ها ، بیش از ربع قرت نپایید ؛ ولی همین یک دوره ی کوتاه از طلایی ترین دوره های ترقی و آزادی و مساوات به شمار می رود . علی - رهبر بزرگواری که به وجود او افتخار می کنیم – در ایجاد این اجتماع موثرترین نقش را داشت و از پایه های اصولی و اساسی آن به شمار می رفت و از طرف محمد (ص) – بانی بزرگ این مکتب – به عنوان سرمشق و سمبل انسانی این مدینه ی فاضله معرفی شده بود .

رسالت محمد (ص) ، با وفات او پایان یافت و وظیفه ی علی سنگین تر شد . تا مدتی که رسماَ مسئولیت خلافت نداشت به کارهای عمرانی و آبادانی پرداخت و ثروت های بزرگ گرد آورد و همه را وقف اجتماع کرد ، و هنگامی که بر اثر فشار مردم رسماَ خلیفه شد ، یک نمونه ی عالی و ایده ی آلی به جهانیان نشان داد که در تاریخ نظیر نخواهد یافت . در حالی که بر ثروتمندترین و بزرگترین امپراطوری ها حکومت داشت مانند کوچک ترین و فقیرترین مردم قلمرو حکومت خود زندگی می کرد . همه و حتی بزرگترین بستگان خود را یکسان مشمول قانون قرار می داد . قانونی صادر نمی کرد مگر آن که شخصاَ آن را به همه نشان می دهد . با آن که 60 سال از عمرش می گذشت ، در پیشاپیش همه ی لشکریان مبارزه می کرد و یکه و تنها به صفوف دشمن می زد و از هیچ خطری نمی هراسید و مرگ در نظرش ناچیز می نمود . شبانگاه که سکوت و ظلمت بر همه جا دامن می گسترد ، در میان نخلستان های کنار فرات به مناجات می پرداخت و جز زمزمه ی آب و ناله ی علی شنیده نمی شد ، جز ستاره گان آسمان و دیده گان علی ، بیداری وجود نداشت ، با خدای خود راز و نیاز می کرد . راز عشق می گفت و می شنود ، می گفت : « خدای بزرگ به بهشت تو طمعی ندارم ، از دوزخ تو نمی هراسم . محرک من در این عالم فقط عشق به توست ، مرا بسوزان استخان هایم را در آتش عذاب بگداز و خاکسترم را به باد بسپار ؛ اما لحظه ای مرا از خود دور مکن . ای خدای بزرگ ، من تاجر پیشه نیستم ، من به خاطر تجارت دنبال تو نیامده ام . »

او خود را خالصانه وقف خدای بزرگ کرده بود و این را وظیفه ی خود می دانست . در علو طبع ، بخشش و محبت ، عشق و فداکاری ، نویسندگی و سخنوری ، قدرت و شجاعت ، جنگ و ستیز و علم و تقوا برتر از همه بود . در خانه ی خدا – کعبه – قدم به عرصه ی وجود گذاشت و در خانه ی خدا – مسجد کوفه – هنگام عبادت به شهادت رسید .

         

-          شیعه ی علی از مرگ نمی ترسد . معیارهای خدایی خود را در مذبحه ی سیاستمداران قربانی نمی کند ، و برای من زندگی ارزشی نداشت که به خاطر اسارت فریبکاران و دغلکاران را بپذیرم و روح خود را بکشم ، برای آن که جسم خود را محافظت کنم .

ای علی ، تو گفتی که مرگ شرافتمندانه ، هزار بار بر زندگی ننگین ترجیح دارد ، و من نیز بر این اعتقاد مقدس ، همه ی وجودم را آماده ی قربانی شدن کردم تا تسلیم زندگی ننگین نشوم .

ای علی هنگامی که جوان بودم و از قهرمانان عالم لذت می بردم ، قهرمانی های تو مرا فریفته بود . نبردهای بدر و احد و خندق مرا به وجد می آورد . هنگامی که در خیبر را با یک دست می کندی ، دیگر از خوشحالی در پوست نمی گنجیدم .

ای علی بزرگتر شدم ، به علم و ادب پرداختم ، علم تو و ادب تو مرا فریفت .

ای علی بزرگتر شدم ، ایمان تو و عرفان تو مرا مبهوت کرد .

ای علی اکنون درد ها و غم های تو مرا مسحور کرده است . درد بزرگی که شاهد سقوط اسلام باشی و نتوانی عملی انجام دهی.

ای علی ، من ناراحت ظلم و ستمی که بر من رفته و می رود نیستم ، من خوشحالم که همدرد توام و این خود نعمتی است .

اما ناراحتم که چنین کسانی بر سرنوشت ملت من حاکم شوند ، به نام اسلام حرف بزنند ، خود را مکتبی بنامند و اسلام را ضایع کنند و باید سال ها صبر کرد تا انقلاب دیگری به وجود بیاید که از این ناخالصی ها پاک باشد .

ای علی ، وضع برمن سخت شد ، همه ی درندگان دندان تیز کردند که مرا بدرند ، همه ی صیادان اجتماع دام انداختند که مرا به دام بیندازند ، همه ی توطئه گرانِ فاسد برای نابودی من شروع به فعالیت کردند ، نقشه ها ریختند ، دسیسه ها طرح کردند . و من ، هنگامی که خود را کشته یافتم ، به سیم آخر زدم ، تصمیم گرفتم که علی وار زندگی کنم ، از همه چیز خود بگذرم ، از مرگ نترسم ، کلمه ی حق را در برابر جباران با فریادی سخت طنین انداز کنم و تا زنده ام آزاد باشم و جز خدا نپرستم . در مقابل هیچ قدرتی تعظیم نکنم و هیچ حقی را فدای مصلحت ننمایم و آزادی و شرف خود را به زنگی نفروشم . این چنین کردم . به گرداب های خطر فرو رفتم ، طوفان های سخت مرا به هر طرف پرت کرد . در میان امواج مرگ غوطه می خوردم . گاهی زیر امواج دفن می شدم ، گاهی بالا می آمدم و چشمانم به آسمان و ستارگان می افتاد که هنوز می درخشند . باز می گفتم : "ای خدا جز تو نمی خواهم ، جز تو به راهی نمی روم جز تو نمیگویم ، دنیا را سه طلاقه کرده ام و از راه خود بر نمی گردم ، دست از حق بر نمی دارم . الله ، الله من به مکتب خود پای بندم ."

موجی دیگر مرا پایین می برد . دیگر چشمک ستاره ای را نمی دیدم و امواج خروشان مرا می ربود و این رقص عاشقانه آن قدر ادامه می یابد تا روزی در زیر این امواج سهمگین مدفون شوم و به سوی خدای خود باز گردم .


نظر بدهید

نوشته شده توسط سید عبدالهادی غفاری در سه شنبه نهم شهریور 1389 ساعت 20:37 موضوع شهدا | لینک ثابت