توصیه های اخلاقی عرفانی  امام خمینی (قدس سره) 2 - انانیّت، حجاب اصلی انسان

 او- جلّ و علا- اول و ظاهر و باطن است:«آیا ممکن است برای غیر تو از ظهور نصیبی باشد که برای تو نیست، تا این که او وسیله ی ظهور تو گردد؟ کی غایب بوده ای که نیازمند برهان باشی تا به تو دلالت کند؟ و کی دور بوده ای که آثار (مخلوقات) وسیله ی رسیدن به تو شوند؟ [هرگز چنین نیست و] کور باد چشمی که تو را مراقب خود نبیند.» (فرازی از دعای امام حسین (ع) در روز عرفه)

غایب نبوده ای که تمنا کنم تو را      پنهان نئی زدیده که پیدا کنم تو را (فروغی بسطامی)

او ظاهر است و هر ظهوری ظهور اوست و ما خود حجاب هستیم. انانیّت و انیّت ماست که ما را محجوب نموده،«میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز».

به او پناه ببریم و از او- تبارک و تعالی- با تعرّض و ابتهال بخواهیم که ما را از حجاب ها نجات دهد: «بار الها بریدگی کامل[ از متعلقات] را برای توجّه به خودت ارزانِیَم فرما و چشم دلهایمان را به فروغ نظر کردن به خودت روشن گردان، تا دیده گان دل پرده های نور را دریده و به معدن عظمت و جلال برسد و جانهایمان به عز قدس تو تعلق یابند. الها! مرا در شمار آنان قرار که ندایشان دادی، اجابت کردند. و نیم نگاهی به آنان افکندی در برابر جلال تو مدهوش گشتند.» (مناجات شعبانیه)

ما هنوز در قید حجاب های ظلمانی هستیم و پس از آن ها حجاب های نور است و ما محجوبان، هنوز اندر خم یک کوچه ایم.


نظر بدهید

نوشته شده توسط سید عبدالهادی غفاری در چهارشنبه بیست و چهارم شهریور 1389 ساعت 9:10 موضوع اسوه ی حسنه ( سیره ی آفتاب ) | لینک ثابت