توصیه های اخلاقی عرفانی  امام خمینی (قدس سره) 3 -تفکر در موجودات عالم، یکی از وسایل نجات از خود بینی  

ما اگر ساعتی تفکر کنیم در موجودات عالم، که خود نیز آز آن هاییم و بیابیم که هیچ موجودی از خود چیزی ندارد و آنچه به او و همه رسیده، الطافی است الهی و موهبت هایی است عاریت، و الطافی که خداوند منان به ما فرموده چه قبل از آمدن ما به دنیا و چه در حال زیستن، از طفولیت تا آخر عمر و چه پس از مرگ، به واسطه ی هدایت کنندگانی [است] که مأمور هدایت ما بوده اند، شاید بارقه ای از حبّ او- جلّ و علا- که محجوب از آن هستیم، در ما پیدا شود و پوچی و بی محتوایی خود را دریابیم و راه به سوی او- جلّ و علا- برای ما باز شود یا لااقل از کفر جحودی نجات یابیم و انکار معارف الهی و جلوه های رحمانی را برای خود مقامی محسوب نکنیم و به آن افتخار نکنیم که تا ابد محبوس در چاه وَیلِ خود خواهی و خود بینی شویم.

در نقلی است که: «خداوند تعالی به یکی از انبیاء خود خطاب کرد که یکی را که از خود بدتر می دانی به ما عرضه کن، و او لاشه ی مردار حماری را چند قدم کشاند که عرضه کند و پشیمان شد. خطاب شد که اگر آورده بودی از مقام خود سقوط کرده بودی».

من نمی دانم که این نقل اصلی دارد یا نه، لکن در آن مقام که اولیا هستند شاید نظر به برتری خود، سقوط آوَرَد که آن خود بینی و خودخواهی است.

اگر این گونه [است،آن وقت متوجه می شویم که ] چرا پیمبر خاتم (ص) از ایمان نیاوردن مشرکان، آن گونه تأسف و تأثر جان فرسا داشت که مخاطب شد به خطاب: ﴿ فَلَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَّفْسَكَ عَلَى آثَارِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا بِهَذَا الْحَدِيثِ أَسَفًا ای رسول! نزدیک است که اگر امّت به قرآن ایمان نیاورند جان عزیزت را از شدت حزن و تأسف بر آنان هلاک سازی (کهف/6) ؛ جز آنکه به همه بندگان خدا عشق می ورزید و عشق به خدا عشق به جلوه های او است.

او حجاب های ظلمانی خود بینی ها و خود خواهی های منحرفان که منجر به شقاوت آنان و منتهی به عذاب الیم جهنّم که ساخته و پرداخته اعمال آنان است رنج می برد و سعادت همه را می خواست؛ چنانچه برای سعادت همه مبعوث شده بود و مشرکان و منحرفان کوردل با او که برای نجات آنان آمده بود دشمنی می کردند.

ما و تو اگر توفیق یابیم که بارقه ای از این عشق به جلوه های حق که در اولیای اوست در خود ایجاد کنیم و خیر همه را بخواهیم به یک مرتبه از کمال مطلوب رسیده ایم.

خداوند تعالی دل های مرده ی ما را به فیض رحمت خود و رحمت برگزیده ی خود که رحمة للعالمین است حیات بخشد.


نظر بدهید

نوشته شده توسط سید عبدالهادی غفاری در چهارشنبه بیست و چهارم شهریور 1389 ساعت 9:14 موضوع اسوه ی حسنه ( سیره ی آفتاب ) | لینک ثابت